Beberapa hari selepas Sepanyol mengangkat Piala Dunia di New Jersey, Gianni Infantino sudah bercakap tentang perkara lain. Kejohanan 2026 baru sahaja selesai, stadium masih dipenuhi gambar juara dan FIFA sedang meraikan satu daripada Piala Dunia paling menguntungkan dalam sejarah. Pendapatan FIFA bagi kitaran 2023–2026 dijangka melepasi AS$15 bilion. Bagi Infantino, kejayaan itu menunjukkan masih banyak nilai komersial bola sepak yang belum digunakan. Beliau mahu, dalam bahasanya sendiri, “membebaskan potensi komersial” FIFA.
Seminggu kemudian, dunia bola sepak mengetahui apa yang dimaksudkannya.
FIFA mencadangkan penubuhan sebuah syarikat baharu bernama FIFA Forward Enterprise, atau FFE. Syarikat itu akan menghimpunkan sebahagian besar urusan komersial FIFA, termasuk hak penyiaran, penajaan, tiket, pelesenan serta operasi kejohanan. Nilainya dianggarkan sekitar AS$20 bilion dan FIFA mahu menjual kira-kira 20 peratus pegangan kepada pelabur swasta bagi mendapatkan sehingga AS$4.2 bilion modal baharu. FIFA menegaskan bahawa kawalan terhadap peraturan, kalendar dan pertandingan tetap berada di tangannya. Secara teknikal, Infantino tidak mahu “menjual Piala Dunia”. Tetapi untuk kali pertama, pelabur swasta boleh memiliki kepentingan kewangan secara langsung dalam mesin yang menjana wang daripada Piala Dunia.
FIFA mempunyai cerita yang baik untuk menjual rancangan tersebut. Wang yang diperoleh kononnya akan kembali kepada bola sepak. Setiap daripada 211 persatuan anggota berpotensi menerima sehingga AS$20 juta melalui dana segera, sementara peruntukan FIFA Forward bagi kitaran 2027–2030 dicadangkan meningkat daripada AS$8 juta kepada AS$20 juta bagi setiap persatuan. Negara kecil yang selama ini bergantung pada bantuan FIFA tentu mempunyai sebab untuk mendengar. Bagi sebuah persatuan bola sepak di negara yang tidak mempunyai liga bernilai berbilion dolar, AS$20 juta bukan angka kecil.
Di atas kertas, ceritanya mudah. Piala Dunia menghasilkan wang yang banyak, pelabur membawa lebih banyak modal dan keuntungan itu diedarkan semula kepada bola sepak dunia. Masalahnya bermula apabila orang bertanya soalan yang paling asas: kalau FIFA sudah menghasilkan wang begitu banyak, mengapa Piala Dunia memerlukan pelabur luar?
Pertanyaan kedua lebih tidak selesa. Apakah yang berlaku apabila orang yang melabur berbilion dolar mula mahu pulangan daripada pelaburan mereka?
Hak penyiaran, penajaan dan tiket bukan bahagian kecil daripada Piala Dunia. Semua itu ialah jantung komersial kejohanan. Pelabur yang membeli pegangan mungkin tidak boleh menentukan sama ada Argentina bermain dengan tiga atau empat pemain pertahanan, tetapi mereka tentu mahu nilai syarikat meningkat. Nilai pula biasanya meningkat apabila lebih banyak wang dihasilkan. Lebih banyak pertandingan, lebih banyak penajaan, lebih banyak produk, lebih banyak kandungan dan, akhirnya, lebih banyak perkara yang boleh dijual.
FIFA sebenarnya sudah lama bergerak ke arah itu. Piala Dunia 2026 dikembangkan kepada 48 pasukan dan 104 perlawanan. Piala Dunia Kelab pula dibesarkan menjadi kejohanan global. Kedudukan penaja bertambah, hak penyiaran merentas lebih 220 wilayah mencatat rekod baharu dan hampir setiap bahagian pengalaman bola sepak kini mempunyai nilai komersial tersendiri. FIFA sendiri mengumumkan semua pakej penajaan global Piala Dunia 2026 sudah habis dijual sebelum kejohanan bermula.
Sebab itu cadangan FFE terasa seperti satu garis baharu sedang dilintasi. Selama ini FIFA menjual produk Piala Dunia. Kali ini, sebahagian daripada mesin yang menjual produk tersebut pula mahu dijual.
Reaksi datang dengan cepat. UEFA menentang rancangan itu dengan keras. CONCACAF dan AFC turut mempersoalkan proses serta kurangnya perundingan dengan persatuan anggota. Beberapa pegawai bola sepak melihat cadangan tersebut bukan sahaja sebagai keputusan kewangan, tetapi persoalan tentang siapa sebenarnya memiliki bola sepak antarabangsa. FIFA ialah persatuan yang dibina daripada 211 anggota. Piala Dunia wujud kerana negara menghantar pasukan, pemain datang daripada kelab dan penyokong memberikan kejohanan itu nilainya. Apabila bahagian komersialnya mahu dibawa kepada pelabur swasta, ramai merasakan keputusan sebesar itu tidak sepatutnya muncul sebagai rancangan yang hampir siap sebelum perbincangan terbuka dilakukan.
Tekanan akhirnya terlalu besar. Pada 31 Julai, hanya beberapa hari selepas rancangan tersebut diumumkan kepada umum, Infantino mengesahkan FIFA membatalkannya. Beliau mengakui cadangan itu telah menimbulkan perpecahan dan mengatakan FIFA tidak mahu meneruskan sesuatu yang akhirnya bertentangan dengan tujuan asalnya. UEFA menyambut keputusan tersebut, tetapi persoalan tidak berakhir bersama pembatalan itu.
Sebaliknya, masalah bertukar menjadi krisis kepercayaan terhadap Infantino.
Wales, Sweden dan Serbia menarik sokongan terhadap pencalonannya untuk satu lagi penggal sebagai Presiden FIFA. England dan beberapa persatuan Eropah lain bergerak ke arah yang sama. Pada 7 Ogos, Presiden Persatuan Bola Sepak Norway, Lise Klaveness, secara terbuka meminta Infantino meletakkan jawatan kerana menurutnya kepercayaan yang diperlukan untuk mengetuai FIFA sudah hilang. UEFA pula mula bercakap tentang perubahan tadbir urus dan jaminan bahawa keputusan seperti itu tidak boleh dibuat sekali lagi dengan cara yang sama.
Namun dunia bola sepak tidak bersatu menentangnya. CAF memberikan sokongan kepada Infantino. CONMEBOL, Mexico dan Argentina juga mempertahankan kepimpinannya. Afrika mempunyai 54 persatuan anggota dan setiap negara mempunyai satu undi dalam pemilihan Presiden FIFA, sama seperti England, Jerman atau Brazil. Infantino memahami struktur itu dengan sangat baik. Sepanjang pemerintahannya sejak 2016, FIFA Forward telah menyalurkan berbilion dolar kepada pembangunan bola sepak di seluruh dunia, termasuk negara yang jarang mempunyai suara besar dalam ekonomi bola sepak Eropah. Bagi banyak persatuan, Infantino bukan sekadar lelaki yang muncul bersama trofi pada malam final. FIFA di bawahnya ialah sumber padang latihan, pusat teknikal, pertandingan belia dan kewangan operasi.
Di situlah cerita ini menjadi lebih rumit daripada sekadar “Infantino mahu menjual bola sepak”. FIFA mempunyai hujah bahawa lebih banyak wang bermaksud lebih banyak pembangunan. Banyak negara pula benar-benar memerlukan wang tersebut. Masalahnya ialah Piala Dunia mempunyai nilai kerana orang percaya kejohanan itu masih lebih besar daripada sebuah perniagaan biasa.
Pemain datang membawa jersi negara, bukan nama syarikat. Penyokong menangis apabila pasukan mereka tersingkir bukan kerana nilai saham jatuh. Seorang budak di Dakar, Buenos Aires atau Kuala Lumpur tidak menonton final sambil memikirkan pulangan pelaburan FIFA. Bahagian itulah yang menjadikan Piala Dunia sangat mahal dan, pada masa yang sama, sesuatu yang tidak sepatutnya mempunyai harga.
Infantino mungkin betul bahawa FIFA belum menggunakan sepenuhnya potensi komersialnya. Hampir semua benda yang mempunyai jutaan penonton memang mempunyai nilai yang boleh diperah lebih jauh. Persoalannya bukan sama ada FIFA mampu menghasilkan lebih banyak wang. Rekod 2026 sudah membuktikannya.
Persoalannya ialah sampai bila sesuatu yang kita panggil permainan masih kekal sebagai permainan apabila setiap bahagiannya mula dilihat sebagai aset.
Rancangan menjual pegangan itu sudah dibatalkan. Piala Dunia, buat masa ini, tidak jadi dijual.
Tetapi untuk beberapa hari pada penghujung Julai 2026, seseorang sudah cuba meletakkan harga padanya.
Bacaan asas: FIFA (18 Julai 2026), kenyataan Gianni Infantino mengenai potensi komersial selepas Piala Dunia 2026; FIFA (28 Julai 2026), cadangan FIFA Forward Enterprise; Reuters (31 Julai–7 Ogos 2026), laporan mengenai pembatalan FFE, tentangan persatuan bola sepak dan krisis kepimpinan FIFA; FIFA, FIFA Forward Programme Overview.
